ons vertrek nadert op zijn mooi gekleurde kousevoetjes...

Hallo allen die ons zo dierbaar zijn,

Omdat we al veel verteld hebben over ons project enzo dachten we dat het eens tijd werd jullie wat meer te informeren over alle andere rompslomp die bij onze reis komt kijken.

Eerst en vooral, we hebben alle 3 ons paspoort in bezit... oef! Dat is toch een zeer belangrijk detailke! :) We hebben vorige week dinsdag ons visumaanvraag via school ingevuld en dat is ook onderweg voor goedkeuring... heel hard duimen dus dat er geen moeilijkheden zullen plaatsvinden en dat alles vlot zal verlopen...

We zijn elk langs de dokter en haar vaccinaties gepasseerd... Zo safe zitten we al. Het waren er op zijn minst 4, ik denk Sari zelf 5! Een heleboel dus... onze armen zaten vol gaatjes... :)
Karen en Sari hebben al flink hun lariam uitgetest op eventuele negatieve bijwerking. Behalve het feit dat ze roze olifantjes zagen vliegen rond hun hoofd hadden ze geen rare gevolgen door het nemen van de medicatie! :p (Dat van die olifantjes is dus een grapje hé! :p)
Celia moet nog achter het medicijn en vraagt zich af of ook zij zo vlot zal varen met het medicijn... Ze ziet sowieso al vliegende olifantjes... :p

Dinsdag hadden we examen van ons portfolio. Dat is een map die we moesten aanleggen toen we besloten richting Uganda te vertrekken. Begin juli dus. Die map werd gevuld met samenvattingen van boeken, films, de afgenomen interviewen, kaarten en natuurlijk niet te vergeten de wekelijkse 4 opgezochte artikels over Uganda. We hadden het geluk dat we, door omstandigheden, met z'n 3en tesamen ons portfolio mochten verdedigen. Jajaja... we hebben het goed gedaan, vooral Karen dan die niet stopte met babbelen :p, want op het einde begon hij over ons reisschema enzo... We zijn in! We vertrekken echt!! :)

En wanneer... zooo gauw al! We vertrekken namelijk 8 maart rond 10u30 in Zaventem met nog 5 vroedkundigen en 1 ziekenhuisverpleger. Jullie mogen ons massaal komen uitzwaaien... :) We komen rond 22u aan in Kampala, de hoofdstad van Uganda, en overnachten daar in een hotelletje. De volgende morgen vertrekken we naar Fort Portal, onze eerste stop waar de eerste 2 vroedkundigen worden gedropt. Het wordt een lange reis en blijven daar een eerste nachtje rusten. De volgende dag vertrekken we rond de middag naar Kasese. Daar worden er nog 2 vroedkundigen achtergelaten en ingewerkt. Ook daar gaan we een avondtukkie doen om dan de volgende middag richting Kagando te vertrekken waar wij zullen verblijven de komende 3 maand. Tesamen met een vroedkundige en ziekenhuisverpleger zullen we de buurt onveilig gaan maken met onze spuiten en infusen... of beter gezegd, gaan we mensenlevens gaan redden met onze kennis en vaardigheden.

We zijn heel benieuwd wat op ons af zal komen. We hebben al een paar tegenslagen gekregen en we zitten nog niet in Afrika... Door onverwachte omstandigheden kan onze docente pediatrie niet met ons mee om ons te begeleiden. In plaats daarvan gaat er een docent mee die wel veel kennis heeft over het land en ons zeer goed zal inwerken, maar die geen kennis heeft op ons terrein. Dit is voor ons een serieuze informatiebron en hulp minder. En vorige week kregen we een mail van de enige pediatrische dokter daar, die enorm ging meewerken met ons project. Hijzal niet aanwezig zijn tijdens ons verblijf omdat hij om familiale redenen in kampala wil zijn. Dit was even slikken voor ons... gelukkig zijn we niet rap klein te krijgen en gaan we vechten voor ons project!

Om het dan nog even over ons project te hebben... we staan alweer een paar stappen verder. We hebben al handontsmettingsgel gesponsord gekregen. We wachten nog even het resultaat af van de Lions club. Dinsdag werd ons dossier op tafel gelegd... heel spannend of daar iets uit de bus zal komen. Ook zijn we nog aan het wachten op enkele reacties van ziekenhuizen. We kregen via onze droomcoach nog enkele bruikbare emailadressen.
Het jammere is dat we zo'n drukke schoolweken achter de rug hebben en dat de examens vlak voor de deur staan... de aandacht op ons project verslapt wat... maar voor niet lang hoor. :) Dit weekend maken we er alweer ons werk van om het op te krikken.
De vader van Sari is al begonnen met een eerste poster te ontwerpen voor handhygiëne. Dat is super leuk en we zijn enorm benieuwd naar het resultaat!

Amai, er valt echt zoveel te vertellen. Het komt echt heel dichtbij... wow!
Vrijdag nog hadden we les over het reanimeren van kindjes en alles wat erbij komt kijken. We keken elkaar toch verschillende keren aan... binnenkort is het niet meer oefenen op poppen, maar is het dagelijkse kost voor ons... we zijn ons er zo goed als mogelijk van bewust hoeveel leed, pijn, verlies en verdriet we zullen tegenkomen gedurende onze tijd daar... maar dan hebben we elkaar en de ontspannende momenten waar we ons aan kunnen optrekken...
Het wordt ons een tijd...

Zij die naar Uganda gaan groeten u