Enkele foto's

The Kagando Gang
De 4 Belgian Kagando girls! Wat een leuke bende!!

Deze muis vond ik zal zwemmend in onze wc.. Ik ging hem laten verdrinken.. maar Sari redde hem.. Iee jak!
Het busstation in Kampala! Druk druk druk!
Mijn haar die werd gevlochten! Is welgeteld 1 avondje meegegaan!
Operatie bijwonen van een prematureken. (Pylorus Stenose voor de kenners)
Hihi... jaja werken op neonatologie echt leuk!
Karen in actie! Een nieuwe opname.. had een te lage temperatuur, geen goede saturaties (zuurstof in het bloed).. Is goed gekomen hoor :)
Een infuusje prikken... met ons nieuw gesponsord lampje!
jaja veel water drinken is belangrijk!

En toen zaten we halfweg!

Mijn verontschuldigingen beste lezers, te lang geleden dat ik nog iets heb gepost!! Dusss… een vijfde blogberichtjee!!!

Oké ik zal dit chronologisch aanpakken!

Dus ik sprak over een uitstapje dat we zouden doen. Dat was op zondag 11 april! We reden met zijn elven in 1 auto naar Kalinzu forest. We deden daar een fantastische wandeling in het woud (echt een tropisch gevoel). Prachtige vlinders gezien én apen!! Heerlijke wandeling. Niet erg vermoeiend hoor. Daarna reden we naar de Kingfisher lodge om een heerlijke maaltijd te nuttigen en een zwemmeken te placeren. Heerlijk de toerist uithangen.

Dan vervolgens startte mijn tweede week op de neonatologie. En wat een week! Ik sprak over mijn eerste week neonatologie die zo druk was. Ewel, week 2 was duizend keer erger! Celia en Lien werkten allebei op materniteit/verloskwartier en heel veel kinderen die werden geboren hadden serieuze problemen en moesten dan worden overgebracht naar de neonatologie! Ik had dus veel werk! Bijvoorbeeld op dinsdag brachten Lien en Celia een pasgeborene die ze al een uur lang hadden gereanimeerd (met succes dus). Het kindje werd stabiel overgebracht naar mijn afdeling. Na aankomst had het uiteraard nood aan zuurstof. De dokter kwam om een diepe aspiratie uit te voeren (met andere woorden de slijmpjes uit de luchtpijp te halen) toen ze dit deed, zag ik dat ze nogal onvoorbereid te werk was gegaan. Ik snelde ter hulp met handschoenen, monitor (hartslag/zuurstof in het bloed te meten), bediende de aspiratiepomp (wat die is met de voet te bedienen, niet met elektriciteit),… kortom Karen in actie! Plots deed het kindje niets meer. Geen ademhaling. We startten met beademen (met de ambu, is zo’n ballon met masker), ik nam verschillende keren over van de arts. (geen verpleegkundige te bespeuren op de dienst) De saturatiewaarden (met andere woorden de hoeveelheid zuurstof in het bloed; uitgedrukt in percentage) was zeer laag en we hadden onvoldoende middelen om het kind er boven op te helpen. Op een bepaald moment (na zo’n anderhalf uur) gaf de arts het op en ging de ouders verwittigen (het ging trouwens ook niet goed met de moeder). Ik bleef dus alleen achter met het kind en op dat moment kwam Sari; want het was lunchtijd. Nu dit deden we uiteraard niet maar bleven bij het kind en zorgden dat het comfortabel en warm kon sterven. Wel een moeilijk moment eigenlijk.. In België hebben ze genoeg middelen om het kind er boven op te helpen, hier stonden we echt machteloos toe te kijken. Het baby’tje heeft niet geleden. Na een half uur is de pasgeborene gestorven en hebben we heb ingebundeld.

Zo heb je een kleine kijk op hoe deze week was verlopen… hectisch dus. Oja, donderdag gaf Celia haar eerste les hypothermie en vrijdag was ik aan de beurt met hypoglycemie. De opkomst was echt goed en ik was zeer tevreden van mijn les!

Maar dan! Weekend! Zaterdag werken voor ons project en school. En zondag een uitstapje naar Fort Portal!!! Dit is een behoorlijk grote stad op ongeveer 2,5 uur rijden van Kagando. We aten heerlijke pizza in een Italiaans restaurantje (gerund door een Italiaan!) en deden daarna wat inkopen. We kochten enerzijds lekker eten en anderzijds wat Afrikaanse souvenirs! Nu wat was de reden om naar Fort Portal te gaan.. hum hum… ik ben dus een paar weken geleden mijn internationaal paspoort verloren/gestolen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben het dus kwijt. De reden dat ik dus naar Fort Portal ben gegaan is omdat ik dan de volgende dag met de docente zou kunnen meereizen naar Kampala om naar de Belgische ambassade te gaan (om een nieuw paspoort aan te vragen dus!)

M.a.w. zondagnamiddag vertrokken Lien, Sari en Celia weer richting Kagando en ging ik naar de docente (die dan in het ziekenhuis was bij de andere studenten). We namen een boda boda (dat is een motor!) naar het centrum. Mijn eerste motorervaring in Uganda!!! En het was leuk!! Voor 1500 chilling (0.5 euro) bracht hij ons naar het centrum. Ik sliep bij twee Belgische studenten (Emma en Sara) niet ver van het centrum en at ’s avonds héérlijke vegetarische spaghetti met kaas!! Mmmm! Daarna keek ik zelfs wat televisie!!! Wat een luxe! En dat allemaal gratis waarvoor mijn grootste dank!

’s Morgens kwam de docente mij oppikken en vertrokken we richting Kampala. Een rit van zo’n vijf uur, maar het was heerlij! Ik had de volledige auto voor mij alleen (want de docente zat naast de chauffeur) en kon zo languit genieten van het landschap met wat muziek in mijn oren. We kwamen rond 13u30 aan in Kampala en gingen direct naar de ambassade, daar werden we zeer hartelijk ontvangen (in het Nederlands) en alles werd onmiddellijk geregeld. Oef! We aten samen in een klein restaurantje met Ugandees eten en ik koos voor vis met chapatti! Heerlijke vis; geen kleine brokjes (wat we in Kagando krijgen) maar een mooi stuk vis met een korstje. Jummieh! Daarna reden we nog naar een bank om geld te wisselen en reden we daarna door naar Entebbe waar we sliepen in Banana Village. Ik had een zeer grote kamer met een dubbelbed! En en en het belangrijkste; ik kon een WARME douche nemen!!! ZAAAALIG!! We aten ’s avonds in Banana village (kip met frietjes) en gingen vroeg slapen. (hmmh eigenlijk heb ik een filmpje gekeken op mijn mp3 speler)

De volgend ochtend om 8u30 ontbijt (met een roereitje) en om 9 uur vertrek naar Kampala. Daar nam ik dan de bus (zoals een touringcar bij ons) naar Kasese. Wat een avontuur! Het is zeer druk op het busstation; want daar vertrekken alle busmaatschappijen naar alle mogelijke bestemmingen! (ik zal nog een foto posten op deze blog!) De rit duurde van 11u ’s morgens en ik was net voor donker thuis (rond 18u30). Het waren leuke dagjes! (en de docente is in Brussel geraakt)

Daarna was het dus week 3 op neonatologie! Een kort en rustig weekje eigenlijk! Nu is het vrijdag en gaan we allemaal gaan dansen in chapel!! Whiehoeee!!

Dikke knuffel en vooral vele zonnige groetjes vanuit Uganda!! xxx

nieuwe foto's!!

Werken op neonatologie... jaja zoek de baby :)
Onze les handhygiëne voor de studenten... gelukkig kwamen ze toch nog allemaal na 5 minuutjes wachten!
Les handhygiëne op de wards... Voor de meeste was het de eerste keer dat ze handontsmettingsgel zeagen :)
MIERENINVASIE (ben er nog niet goed van) Dit was trouwens niet de grootste kolonie.... Die staat niet op foto vastgelegd :(
Zelfs aan de buitenkant... Hier zie je Filo met heet water de mieren doden... en ik die belicht :)
Afrikaanse stofjes kopen in Kasese!
Hmmh heerlijke ananas kopen (in Kasese)
Dit was zondag op de terugweg.... heheh
Plots! Apen gesignaleerd!
Een sfeerbeeldje van onze wandeling zondag :)

Ugandan news

Wat een werkweek! Druk druk druk want het was stageweek numero 1 op de neonatologie. Of zoals ze het hier zeggen NICU: neonatal intensive care unit :D. daarnaast was het ook dé handhygiëne lesweek. Elke dag (buiten paasmaandag) gingen we naar 2 verschillende afdelingen om daar ons project voor te stellen. Wat plaatsten onze een zelfgemaakte poster (door Sari’s papa!) aan de muur en 1 pompje handontsmettingsgel. Na een korte, bondige maar noodzakelijke uitleg over handhygiëne, sloten we telkens af met de vraag of ze een evaluatieformulierken konden invullen.

Daarnaast gaven we op donderdag ook een eenmalige workshop voor de Afrikaanse studenten verpleegkunde/vroedkunde. Dit om 8u30 na het chapel moment. De dienst was gedaan en twee minuten later was er geen kat meer in de chapel! Wij ‘ohnee, wat is dat nu?!’ en we gingen op weg naar de bureau van de principal tutor (hoofd van de school); uiteraard was ze er nog niet. Maar, gelukkige had Celia haar telefoonnummer, dus ik belde haar op! Ze klonk heel erg verbaasd maar zei ‘go to the chapel’. Wij dus braaf terugkeren. Na enig overleg besloten we toch om al ons gerief te installeren (er was nog steeds geen levende ziel in de chapel te bespeuren). We legden de laptop aan en projecteerden de PowerPoint via de beamer (zelfs in Uganda beschikbaar!). Onze handhygiëne pullekes én de poster lagen klaar… We namen de foto van onze opstelling met de lege zaal, en lachten met de hele situatie… Maar toen! In de verte zag ik wat blauwe stipjes aankomen en zo’n 5 minuten later zaten er pakweg 100 studenten in de zaal!! De workshop die onmiddellijk volgde, liep fantastisch! De studenten waren enorm enthousiast en werkten zeer goed mee. Ze waren verzot op onze gesponsorde balpennen (iets te verzot naar mijn mening…) en stelden hilarisch vragen achteraf. Zoals; “wat gebeurt er als je eet nadat je de handen hebt ontsmet?” en toen ik daar antwoord op had gegeven vroeg er een andere student; “maar nee, echt wat gebeurt er als je die ontsmettingsgel in je mond krijgt?”. Ik heb hun dan toch op een paar manieren duidelijk gemaakt dat dus ontsmettingsgel niet te eten is! Misschien hebben die grappige vragen te maken met wat ik kort daarvoor had gezegd, namelijk dat ontsmettingsgel alcohol bevat… hum… wie weet.

Maar deze week was ook de eerste op neonatologie! Een kleine situatieschets; er werkt per shift slechts 1 verpleegkundige. Er staan ongeveer 15 (volwassen) bedden waarop de moeders liggen met hun ingebundelde baby. (Het is soms echt zoeken trouwens!) Er zijn 2 (houten) couveuses beschikbaar, die prima werken! Daarnaast kan er zuurstof gegeven worden aan zo’n 4 kindjes. Nu mijn werkdag op neonatologie begint zoals altijd na het chapel-moment; dus om 8u30. Dan komt de dokter ongeveer toe en begint aan ‘the ward round’. Die volg ik mee; zo krijg ik een goed zicht op wat de kinderen hebben, hoe het gaat, wat ze mogen krijgen van vocht etc… Dit schrijf ik dan op in mijn eigen notities; want het dossier is enorm onoverzichtelijk en is het zeer moeilijk om evolutie op te zien. (ik lees ook ‘the report book’ met de reports van de nightshift – am shift – pm shift; want ik ben er nooit bij als er shiftwissel is… erg vervelend)

Daarna is het kijken wat de arts allemaal heeft aangevraagd om dit dan uit te voeren. Zoals bijvoorbeeld de glycemie meten (kijken hoeveel suiker er in het bloed zit: ze hebben een moderne meter!) of een ander soort bloedafname. (met niet-steriele opvangrecipiënten trouwens) Daarna is het tijd om bij alle neonaten (te vroeg geboren kinderen) de temperatuur te nemen (wordt slechts 3x per dag genomen); dit is trouwens haast de enige vorm van monitoring! Er is een hartslag/zuurstofsaturatie meter maar die werkt zelden (tjah als de batterijen op zijn hé…) en kan enkel bij 1 neonaat worden gebruikt. Daarna is het medicatieronde om 12 uur. Er is trouwens mogelijkheid tot intraveneuze medicatie! (nen baxter gelijk ze zeggen)

Ik denk dat de helft van de kinderen a term zijn (dus 40 weken zwangerschap) en de andere helft te vroeg geboren. (er liggen gemiddeld 10 kinderen) Volgens hen zijn ze allemaal ‘7 maanders’. (dus slechts 7 maand zwangerschap) maar dit klopt niet volgens mij. De kleinste die er momenteel ligt is zo’n 1.2 kg zwaar. Erg klein dus! Wat ik heel moeilijk vind aan werken op deze afdeling is het onmogelijk weten hoe het gaat met alle kinderen. Dit omdat er zo veel liggen en er nauwelijks gemonitord kan worden. Als de dokter dus de ronde doet, wordt er vooral (eigenlijk alleen) aan de moeder gevraagd hoe het met haar zoon/dochter gaat. Ongelofelijk toch?! Het zijn ook de ouders die hun kind wassen, eten geven (soms via maagsonde! Zonder controle...), verversen (pampers bestaat hier niet trouwens… of ja is te duur) en soms zelfs ook de temperatuur nemen. Als het minder goed gaat met het kind, zijn het ook de ouders die aan de mouw van de verpleegkundige komen trekken ‘kom eens kijken, er is iets mis denk ik’.

Nu… ik heb al iets kunnen introduceren :) Namelijk; het berekenen van de druppelsnelheid! Er wordt langs intraveneuze weg vocht toegediend (een zelfgemaakte mengeling om zo een oplossing van 10% glucose te bekomen) maar er is geen enkele mogelijkheid om de snelheid te bepalen. (Dus voor de kenners; geen infuuspompen, geen spuitpompen, geen dial-o-flow,… enkel een rolklem op de leiding) Druppelsnelheid berekenen is eigenlijk echt niet moeilijk als je weet dat 1 ml gelijk is aan 20 druppels… Maar dat wisten ze blijkbaar nog niet. Nu wel! :)

Tjah dit was zo ongeveer mijn eerste weekje neonatologie. Ik zag al hele leuke aangeboren afwijkingen trouwens! Er was een kindje met een malformatie van het rechter knietje. Dus het kon het beentje strekken, maar de knie plooide niet zoals het hoorde te plooien. (naar het zitvlak toe) Nee; het bewoog zo dat het voetje richting hoofd kwam.. Iedereen mee? :)

Vrijdagavond hebben we nog zeer goed kunnen werken voor ons project (= bachelorproef) omtrent dus die handhygiëne en lessen i.v.m. neonatale topics. En vandaag was een beetje rustdag. Ik heb ‘eclips’ uitgelezen (hmmmh en het is nog maar april! Tip van de dag; komt het vierde boek niet bijna uit? Hihi!) en mijn mede-ugandeesjes zijn een filmpje aan het kijken.

Morgen gaan we er op uit! We huurden met een aantal een auto + chauffeur voor de hele dag en zo gaan we leuke dingen bezoeken! (en ook eens lekker gaan eten!!) Foto’s volgen :).

Vele groetjes vanuit Kagando! Xx