Foto's!

Op weg naar Lake Bunyonyi! Thee plantages!
Met de boot naar ons eilandje! Ohja onze gids was vergeten te melden dat het tochtje een klein uurtje zou duren!
Hihi twas zo leuk :)
Oeps dat is eigenlijk al op de terugweg.. met de motorboot^^
Nog kano's.. met prachtig uitzicht!

We hadden douche with a view! Zalig!
Haha het Kagando Nursing Team.. wat een foto :p
Afrikaans mobieltje..
Zwemmen!
Het was toppie!
Heb een voormiddagje op operatiekwartier doorgebracht... Hij is plastisch chirurg.. met zijn team (ik was fotograaf)
Mjah om even het tegendeel te bewijzen.. Niet alle baby's in Uganda zijn ondervoed! Van baby vet gesproken, amai! :)
Kleren verzamelen voor het weeshuis (was eergisteren)

Oops I did it again :)

Met enige schaamte kondig ik dit 7^de blogbericht aan…. waarschijnlijk het voorlaatste blogberichtje dat ik zal posten! Nog kleine twee weekjes werken en ik ben terug in België!

Laat ik even wat vertellen over de gewone dinges des ugandees leven. Elke morgen staan Celia en ik rond 7u35 op. (wanneer alle andere studenten dus al volop aan het ontbijten zijn). Aankleden (altijd dat wit stagepakkie… ben ik beu gezien!) en da ook gaan ontbijten. Ontbijt (voor mij) bestaat uit wit brood, getoast (anders echt niet te eten!) met een goeie laag ‘blueband’ erop (dat is boter).

Daarna is het tanden poetsen en reppen naar de chapel die om 8u begint! Nu we zijn meestal wel ietske te laat… maar dat geeft hier niet! Er komen nog heel veel mensen na ons binnen! Het chapel-moment bestaat eerst uit een vreselijk gezang (echt Afrikaanse (kerk) muziek is allesbehalve!) gevolgd door een donderpreek (meestal geïnspireerd op ‘first corientiers chapter….’). Gedurende dit 30 minuten durend moment heb ik tijd voor vanalles: heb mijn Bijbelkennis wat bijgeschaafd (weet eindelijk weer welke hoofdstukken er zijn… hum hum), tukkie doen behoord ook tot de bezigheden, en –in stilte- lachen met de ugandese voorzanger. Of weer eens vol ongeloof en afkeer naar de preken tegen homoseksuelen etc. luisteren. Maar bon… Daarna is het meestal 8u30 – 9u, hoog tijd om naar de afdeling te trekken!

Deze week is dit dus weer pediatrie. Ik heb mijn stageplanning wat omgegooid. Omdat er vorige week een Engelse plastisch chirurg aanwezig was voor 3 dagen! Zijn komst werd op de radio omgeroepen waardoor er zo’n 40 patiënten toekwamen (vorige week maandag). Vooral kinderen met een hazenlipje of brandwonden en volwassenen met gezwellen (hier ga ik niet op in.. heb foto’s voor de liefhebbers). Dus ik besloot om na 2 dagen pediatrie over te schakelen naar operatiekwartier slash afdeling chirurgie. Ik volgde o.a. een meisje met een tumor op haar arm voor mijn opdracht volgpatiënt.

Daarna vertrokken we vrijdag op verlengd relax weekend naar Lake Bunyonyi. Dit ligt zeer zuidelijk in Uganda, dicht bij de Rwandese grens. (maar geen nood, nog een hele reeks bergen ertussen!) We logeerden op een klein eilandje. We hebben er zelf naar toe moeten roeien, zalig! Het weekend bestond uit heerlijk eten, zwemmen in het meer, beetje zonnen, filmpje kijken,…. Kortom heerlijk niets doen! We keerden zondag terug om terug op stage te beginnen!

Ik deed gisteren nog een dagje chirurgie… heb wondzorg kunnen doen! Om vandaag een dagje OPD te doen (out patient department) is een soort van polykliniek waar de opnames worden gedaan! Daarna vertrokken we deze namiddag op outreach. Dit is met een team dat er naar een health centre wordt gereden. (een dokter, paar verpleegkundigen, Celia en mezelf) Deze outreach stond in teken van HIV/AIDS. Iedereen die dus in de omgeving woont komt dan af om een nieuwe voorraad medicatie te ontvangen.

Ohja even over de foto’s die je hieronder vindt. Dit is vooral van het dagje dat Celia en ik naar Kasese zijn gegaan om mijn internationaal paspoort op te halen. En daarna staan er leuke foto’s van het zalige weekendje dat Celia en ik in Kingfisher Lodge hebben doorgebracht (twee weekends geleden!).

Nu is het deze week volop opdrachten afwerken en project evalueren!

Hihi tot de volgende! Ohja wij zijn op woensdag 9 juni thuis!

Groetjes x!

Foto-update mei

Op de boda-boda in Kasese (om mijn paspoort).
Jippieeeh mijn nieuw internationaal paspoort gearriveerd :)
hmmh Kingfisher Lodge! Wat een weekend!
Onze kamer :)
Hmmh een heerlijke pannekoek met vers fruit!
Jummieh avondeten.. Curry fish met verse groentjes en chapatti :)
Lemon juice
Warm water!! Zo leuk!!
Heerlijk vakantiegevoel :)
Dé mooiste regenboog ooit!

Over precies 1 maand terug in België!

Hum hum met enige schaamte kondig ik mijn zesde blogberichtje aan… Momenteel al twee weken verder, nog 4 weken werken te gaan! Over precies een maand ben ik al thuis!

Het avondje schots dansen op 23 april was zeer leuk! Heel wat muzungu’s (blanken) waren er en staken hun beste beentje voor. Heel veel Afrikanen daarentegen vonden het leuk om op de bankjes te zitten en… te kijken. Haha! Met Celia als danspartner heb ik heel veel plezier gemaakt. Lang geleden dat we nog eens gedanst hadden…

De zondag daarop kreeg ik ’s morgens ander nieuws te horen. Mijn oma Jeannine is op zaterdag 24 april overleden. Dat waren wel moeilijke momenten vooral om zo ver van huis te zijn, geen knuffel te kunnen geven of aanwezig kunnen zijn op de begrafenis…. Heel erg bedankt voor de mailtjes en telefoontjes vol steun.

Toen begon ik aan mijn laatste week neonatologie, dit keer een volle week… samen met Celia! Het begon zeer rustig, heel veel kinderen mochten naar huis. De neonatologie liep als het ware leeg. Donderdag was het hoogtepunt van de week! We introduceerde onze nieuwe dossiers en hadden controle over de hele afdeling. Toen kwam de laatste dag van mijn stage op neonatologie, onmiddellijk ook het dieptepunt van mijn stage te noemen. Al tijdens de doktersronde in de (vroege) ochtend was het patiëntje in de incubator (couveuse) ‘raar’ beginnen doen. De dokter definieerde dit als convulsies (stuipen/epilepsie) maar ze vond geen oorzaak. Vanaf toen ging het bergaf met het kindje en haalden we het uit de incubator om op werkhoogte te kunnen verzorgen. Nu om een héél lang verhaal kort te maken: Celia en ik hebben afwisselend van 8u30 tot 15u continu bij het patiëntje gebleven om te reanimeren.. Het stierf om 15 uur. Volledig versleten en verhongerd dropen Celia en ik af naar ons huisje… Wat een laatste dag op neonatologie! Eentje om vlug te vergeten.

Nu.. toen was het weekend! We hadden geen uitstappen gepland maar beslisten wel om iets “leuks” te doen op zondag. We stonden namelijk om 5u30 ’s morgens op om de heuvel op te wandelen en van een prachtige zonsopgang te genieten! Het was wel zeer bewolkt, maar zorgde voor zeer mooie effecten!

Dan was het tijd voor mijn eerste week werken op pediatrie! Een zéér grote afdeling (1 ruimte) waar er in het begin van de week 70 kinderen lagen en tegen het eind van de week 127 kinderen. Momenteel is het hier regenseizoen… dus malaria ten top! En net zoals mijn neonatologie vreselijk eindigde.. begon mijn stage pediatrie ook niet al te leuk. Ik ging mee met de Dr. Kirsty op doktersronde op high high care. (de afdeling bestaat uit afdeling low care, medium care, high care en high high care) De dokter had het eerste patiëntje nog niet volledig onderzocht, toen ze werd weggeroepen voor een ander patiëntje. Het was een meisje die de dag ervoor was opgenomen met ernstige malaria en anemie (bloedarmoede). Plots was ze enorm fel achteruit gegaan. En zijn de arts en ikzelf beginnen te reanimeren. Een halfuur later bleek onze poging vruchteloos en stierf het patiëntje.

Nu dit weekend weer iets compleet verschillend op het menu: een Afrikaanse trouw! Wij, de Belgische meisjes, waren uitgenodigd op de trouw van de hoofdverpleegkundige Justus van neonatologie. We kwamen daar aan rond 13 uur. (het begon om 12 uur stond er op de uitnodiging). Héél veel mensen te bespeuren… maar geen bruidskoppel. We hebben echt uren gewacht! Lien en Sari ondertussen al vertrokken, we hadden nog niet gegeten. Rond 16u30 gaven we er de brui aan en gingen we richting de straat. Daar hoorden dat ze echt wel op komst zijn.. al onderweg eigenlijk. Dus besloten we om te wachten. Uiteindelijk hebben we daar nog zo’n 45 minuten gewacht en toen waren ze daar eindelijk!! Een lange stoet auto’s en bodaboda’s (motor). Het bruidspaar zag er geweldig uit. Helemaal opgekleed, hoge hakken, de gekste kapsels,… kortom fantastisch om te zien! Foto’s binnenkort op de blog hier (maar nu al te bekijken op celiabiesbrouck.blogspot.com!)

Ziezo een korte compilatie van de voorbije twee weken. Dus nu nog twee weken pediatrie, één week chirurgie en 1 week OPD/OT (consultaties en opname) voor ik naar huis kom!

Groetjes!

Enkele foto's

The Kagando Gang
De 4 Belgian Kagando girls! Wat een leuke bende!!

Deze muis vond ik zal zwemmend in onze wc.. Ik ging hem laten verdrinken.. maar Sari redde hem.. Iee jak!
Het busstation in Kampala! Druk druk druk!
Mijn haar die werd gevlochten! Is welgeteld 1 avondje meegegaan!
Operatie bijwonen van een prematureken. (Pylorus Stenose voor de kenners)
Hihi... jaja werken op neonatologie echt leuk!
Karen in actie! Een nieuwe opname.. had een te lage temperatuur, geen goede saturaties (zuurstof in het bloed).. Is goed gekomen hoor :)
Een infuusje prikken... met ons nieuw gesponsord lampje!
jaja veel water drinken is belangrijk!

En toen zaten we halfweg!

Mijn verontschuldigingen beste lezers, te lang geleden dat ik nog iets heb gepost!! Dusss… een vijfde blogberichtjee!!!

Oké ik zal dit chronologisch aanpakken!

Dus ik sprak over een uitstapje dat we zouden doen. Dat was op zondag 11 april! We reden met zijn elven in 1 auto naar Kalinzu forest. We deden daar een fantastische wandeling in het woud (echt een tropisch gevoel). Prachtige vlinders gezien én apen!! Heerlijke wandeling. Niet erg vermoeiend hoor. Daarna reden we naar de Kingfisher lodge om een heerlijke maaltijd te nuttigen en een zwemmeken te placeren. Heerlijk de toerist uithangen.

Dan vervolgens startte mijn tweede week op de neonatologie. En wat een week! Ik sprak over mijn eerste week neonatologie die zo druk was. Ewel, week 2 was duizend keer erger! Celia en Lien werkten allebei op materniteit/verloskwartier en heel veel kinderen die werden geboren hadden serieuze problemen en moesten dan worden overgebracht naar de neonatologie! Ik had dus veel werk! Bijvoorbeeld op dinsdag brachten Lien en Celia een pasgeborene die ze al een uur lang hadden gereanimeerd (met succes dus). Het kindje werd stabiel overgebracht naar mijn afdeling. Na aankomst had het uiteraard nood aan zuurstof. De dokter kwam om een diepe aspiratie uit te voeren (met andere woorden de slijmpjes uit de luchtpijp te halen) toen ze dit deed, zag ik dat ze nogal onvoorbereid te werk was gegaan. Ik snelde ter hulp met handschoenen, monitor (hartslag/zuurstof in het bloed te meten), bediende de aspiratiepomp (wat die is met de voet te bedienen, niet met elektriciteit),… kortom Karen in actie! Plots deed het kindje niets meer. Geen ademhaling. We startten met beademen (met de ambu, is zo’n ballon met masker), ik nam verschillende keren over van de arts. (geen verpleegkundige te bespeuren op de dienst) De saturatiewaarden (met andere woorden de hoeveelheid zuurstof in het bloed; uitgedrukt in percentage) was zeer laag en we hadden onvoldoende middelen om het kind er boven op te helpen. Op een bepaald moment (na zo’n anderhalf uur) gaf de arts het op en ging de ouders verwittigen (het ging trouwens ook niet goed met de moeder). Ik bleef dus alleen achter met het kind en op dat moment kwam Sari; want het was lunchtijd. Nu dit deden we uiteraard niet maar bleven bij het kind en zorgden dat het comfortabel en warm kon sterven. Wel een moeilijk moment eigenlijk.. In België hebben ze genoeg middelen om het kind er boven op te helpen, hier stonden we echt machteloos toe te kijken. Het baby’tje heeft niet geleden. Na een half uur is de pasgeborene gestorven en hebben we heb ingebundeld.

Zo heb je een kleine kijk op hoe deze week was verlopen… hectisch dus. Oja, donderdag gaf Celia haar eerste les hypothermie en vrijdag was ik aan de beurt met hypoglycemie. De opkomst was echt goed en ik was zeer tevreden van mijn les!

Maar dan! Weekend! Zaterdag werken voor ons project en school. En zondag een uitstapje naar Fort Portal!!! Dit is een behoorlijk grote stad op ongeveer 2,5 uur rijden van Kagando. We aten heerlijke pizza in een Italiaans restaurantje (gerund door een Italiaan!) en deden daarna wat inkopen. We kochten enerzijds lekker eten en anderzijds wat Afrikaanse souvenirs! Nu wat was de reden om naar Fort Portal te gaan.. hum hum… ik ben dus een paar weken geleden mijn internationaal paspoort verloren/gestolen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben het dus kwijt. De reden dat ik dus naar Fort Portal ben gegaan is omdat ik dan de volgende dag met de docente zou kunnen meereizen naar Kampala om naar de Belgische ambassade te gaan (om een nieuw paspoort aan te vragen dus!)

M.a.w. zondagnamiddag vertrokken Lien, Sari en Celia weer richting Kagando en ging ik naar de docente (die dan in het ziekenhuis was bij de andere studenten). We namen een boda boda (dat is een motor!) naar het centrum. Mijn eerste motorervaring in Uganda!!! En het was leuk!! Voor 1500 chilling (0.5 euro) bracht hij ons naar het centrum. Ik sliep bij twee Belgische studenten (Emma en Sara) niet ver van het centrum en at ’s avonds héérlijke vegetarische spaghetti met kaas!! Mmmm! Daarna keek ik zelfs wat televisie!!! Wat een luxe! En dat allemaal gratis waarvoor mijn grootste dank!

’s Morgens kwam de docente mij oppikken en vertrokken we richting Kampala. Een rit van zo’n vijf uur, maar het was heerlij! Ik had de volledige auto voor mij alleen (want de docente zat naast de chauffeur) en kon zo languit genieten van het landschap met wat muziek in mijn oren. We kwamen rond 13u30 aan in Kampala en gingen direct naar de ambassade, daar werden we zeer hartelijk ontvangen (in het Nederlands) en alles werd onmiddellijk geregeld. Oef! We aten samen in een klein restaurantje met Ugandees eten en ik koos voor vis met chapatti! Heerlijke vis; geen kleine brokjes (wat we in Kagando krijgen) maar een mooi stuk vis met een korstje. Jummieh! Daarna reden we nog naar een bank om geld te wisselen en reden we daarna door naar Entebbe waar we sliepen in Banana Village. Ik had een zeer grote kamer met een dubbelbed! En en en het belangrijkste; ik kon een WARME douche nemen!!! ZAAAALIG!! We aten ’s avonds in Banana village (kip met frietjes) en gingen vroeg slapen. (hmmh eigenlijk heb ik een filmpje gekeken op mijn mp3 speler)

De volgend ochtend om 8u30 ontbijt (met een roereitje) en om 9 uur vertrek naar Kampala. Daar nam ik dan de bus (zoals een touringcar bij ons) naar Kasese. Wat een avontuur! Het is zeer druk op het busstation; want daar vertrekken alle busmaatschappijen naar alle mogelijke bestemmingen! (ik zal nog een foto posten op deze blog!) De rit duurde van 11u ’s morgens en ik was net voor donker thuis (rond 18u30). Het waren leuke dagjes! (en de docente is in Brussel geraakt)

Daarna was het dus week 3 op neonatologie! Een kort en rustig weekje eigenlijk! Nu is het vrijdag en gaan we allemaal gaan dansen in chapel!! Whiehoeee!!

Dikke knuffel en vooral vele zonnige groetjes vanuit Uganda!! xxx