foto's

Uganda, een land vol prachtige vlinders!
Ugandan Kobs!
Decadent eten in the Safari Lodge :) En het heeft gesmaakt!
De saaie safari tocht in Queen Elisabeth National Park! hihi... kijk vooral naar de vuile auto!!
Olifant tijdens de boottocht!!!!
Diertjes..
Op het dak van de boot.. effe zot doen (zie ook Celia's blog)
Decadent zwemmen in the Lodge!
Zalige olifanten!
de was!
Dit jongetje is geboren op 30 maart :)
Ik op materniteit :)
In operatiekwartier-outfit!

En toen was het april!

Alweer een hele tijd verstreken!! Laatste week theatre (operatiekwartier) afgewerkt.. en nu eerste (en tevens laatste) maternity/labour ward.
Je kan me zien in volle theatre-outfit  met bijhorende ‘boots’. (zie foto’s!) Het was nog een leuk werkweekje. Ik heb als omloopverpleegkundige gewerkt (is de VPK die de chirurg niet assisteert maar wel het materiaal steriel moet aanbrengen etc…) én een keizersnede geassisteerd! Dit verliep zeer vlot tot ik me plots niet goed voelde, me neerzette en even later dan domweg flauwviel. Had ik het 3 minuten langer volgehouden, dan was de operatie ten einde… Maar bon; ik heb goede herinneringen aan mijn stage operatiekwartier!
En toen! Hét weekend waar we allemaal naar uit keken: naar het Queen Elisabeth National Park!! We vertrokken zaterdagmorgen en bezochten eerst Lake Katwe. Daar wordt dus zout gewonnen op ‘ambachtelijk’ wijze… Het zijn de vrouwen die elk een stukje meer bezitten; dit wordt dan zo op dochter doorgegeven. Ik zag (en de gids vertelde) de erbarmelijke omstandigheden (snikheet, veel zout,…) waar deze vrouwen en mannen in moeten werken; dit met heel veel lichamelijke klachten tot gevolg. (onvruchtbaarheid bij zowel man als vrouw door een te hoge zoutconcentratie). De mannen trekken houten vlotten voort in het water om zo grote zoutblokken daarop te leggen. De vrouwen werken dan in hun stukje afgedamd meer (in die zoutbekkens).
Daarna reden door naar de Mweya Safari Lodge (Zeker eens op te zoeken op internet! Prachtig!) waar we logeerden in de hostel die er op 200 meter stond. We aten heerlijk in het restaurantje bij de hostel en gingen toen zwemmen in de Lodge. Daarna stond er een boottocht op het programma! Lake Edward (een gigantisch meer dat zowel in Congo als in Uganda ligt) wordt verbonden met een ander meer, namelijk Lake George. Deze verbindingsrivier noemt the Kazinga Channel. Op dit kanaal hebben wij een twee uur durende boottocht gedaan waarbij we prachtige dieren zagen! Nijlpaarden, olifanten, buffels, een krokodil, vele vogels (zoals visarend),… en dit op zeer korte afstand! Prachtig!
Daarna even opfrissen en vlug naar de Safari Lodge voor een heerlijk diner. Voor zo’n 40 000 chilling (±14 euro) at ik eerst een voorgerechtje van advocado op een bedje van groentjes en zeevruchten., gevolgd door een heerlijk Thai noodle soepje. Als hoofdgerecht had ik gekozen voor lamsvlees (én het was veel en mals!) met couscous. Tenslotte volgde een dessert; banana split maar dan met chocoladeijs! (‘een nee heb je, een ja kun je krijgen’ hé :D)
Met een goed gevuld maagje in bed gekropen. (lang geleden dat gevoel) en snel in slaap gevallen. ’s Morgens namelijk om 6u30 al in het busje; op game ride!! Dit is een twee uur durende tocht (safari-achtig) door een stuk van het Queen Elisabeth National Park. Normaal gezien is het de bedoeling dat er veel dieren worden gezien… dit was echter meer dan teleurstellend. We zagen vooral de Ugandan Kob (een soort antiloop). En om dan nog maar te zwijgen van het slechte weer! Haha en toen zaten we vast in de modder! (zie foto op Celia’s blog!)
De terugrit naar de Lodge maakte alles goed; plots zagen we apen, een hele kudde olifanten (die de weg overstaken), nijlpaarden,… Het is en blijft een prachtig groen land!
Dan terug naar huis met onderweg een stop in the Kingfisher Lodge om te lunchen. Ik at fish curry (een soepbord met brokjes vis in een heerlijk curry sausje) met chapatti (niet-zoete pannenkoeken) mmmm!!! Dit voor ongeveer 6 euro; met twee drankjes én fruitsalade inbegrepen! To be continued  Dit was ons decadent weekendtripje.
Back to reality. Maandagmorgen startte ik op materniteit/verloskwartier. Gelukkig was Lien er! (katho studente vroedkunde) Ze gaf me zeeer veel uitleg en vertaalde het vakjargon. Maandag maakte ik een gewone bevalling mee. ’s Middags plaatste ik een paar infusen (het lukte direct!) Dinsdag en woensdag waren echter zeeeer saai. ‘Het leven van een vroedkundige’ zei Lien daarop. ‘Het ene moment bevallen er vier tegelijkertijd en weet je niet waar eerst te zijn en het andere moment is het wachten geblazen’. Vervelend!
En toen was het mijn verjaardag! Celia had voor leuke versiering gezorgd bij het ontbijt én Jeffrey (onze Ugandese chefkok) een zachtgekookt eitje laten maken. Mmmm! Was er toen ook maar een sneetje van het vers gebakken Belgisch brood bij… Toen dus aan het werk (saaie dag zoals ik zei). Dankjewel aan iedereen die mij een smsje zond, een berichtje op facebook zette, een mailtje stuurde of eens belde!!! Zo’n leuk gevoel dat jullie dachten aan mij . Op de foto zie je mij met een Afrikaantje.. we hebben dezelfde verjaardag  ’s avonds was er heerlijke spaghetti met een tomantensausje (zonder gehakt jammergenoeg.. dat bestaat hier niet) EN een CAKE!!! Celia en Jeffrey waren geweldig  ’s Avonds (na het sturen van nog een reflectie) een leuk filmpje gekeken.
Ziezoo nu zijn jullie weer volledig op de hoogte; op naar april! Volgende week start op neonatologie!! Spannend!!
Dikke knuffel! Xx!

1ste werkweek achter de rug!!

Wooow alweer een week verder!! Ik dacht.. dringend tijd op jullie allemaal up-to-date te houden! Nu al volop begonnen met het werken op ‘theatre’ (= operatiekwartier). Zondag was het een uitrustdagje… beetje lezen (Twilight én New moon al verslonden…) en genieten van de prachtige natuur.

We werden maandagmorgen (na de chapel = om 8u een korte dienst van een halfuurtje) elk afzonderlijk geïntroduceerd op onze wards (= afdeling). Bram werkt nu op OPD… dat is eigenlijk soort van spoedgevallen gecombineerd met outreach programs (preventieve campagnes). Sari en Lien werken nu op materniteit en verloskwartier; Celia op pediatrie en ik dus op operatiekwartier voor 2 weekjes!

Hum een kleine situatieschets…. Het operatiekwartier is dus een van vele gebouwtjes (alles is gelijkvloers) en heeft 2 afzonderlijke operatiezalen. (1 major en 1 minor) Er zijn bankjes waar de patiënten wachten op hun operatie en de ruimte er naast (afgescheiden met een doek) is de ‘recovery’ of ontwaakzaal. Dit is eigenlijk gewoon een plaats waar de patiënten die geopereerd zijn gelegd worden op een brancard. (niet dat er monitoring of begeleiding is… zoals in België).

In verbindingsgang tussen de minor en de major theatre worden er ook kleinere operaties gedaan. Uiteraard dan enkel onder lokale verdoving; zoals het wegnemen van een abces bijvoorbeeld.

De meeste operaties die nu gebeuren zijn keizersnedes (het gemiddelde is 3 per dag!) en fistula operaties. Ik zal over dat laatste niet veel details geven… het is een operatie die nauwelijks voorkomt in België. Zo’n fistula operatie is eigenlijk het sluiten van de verbindingsgang (= fistel) tussen de blaas en de baarmoeder. Dit ontstaat door een te langdurende bevalling. (de baby geeft te lang druk op de blaas). Momenteel is er een ‘camp’ aan de gang; d.w.z. dat alle vrouwen die zo’n medisch probleem hebben in die drie weken kunnen komen naar het Kagando Hospital om gratis geopereerd te worden!!! Per jaar gaan er zo verschillende kampen door! De vrouwen komen trouwens echt van ver! Ook van Congo!

Nu genoeg daarover. In het begin was het dus vooral kijken naar de verschillende operaties, en zorgvuldig observeren! Een leuk weetje; elke morgen worden de maskers en mutsen gewassen en gestreken!! (in België is dat dus allemaal voor eenmalig gebruik).

Onze werkweek bestaat meestal maar uit 4 werkdagen; om 2 redenen. Ik heb in de 4 dagen dat ik heb gewerkt al genoeg uren geklopt voor een volle week J het is veel te interessant, dus blijf ik meestal langer werken dan strikt nodig. En als tweede zullen Sari, Celia en ik telkens aan ons project werken! (later hierover meer!)

Nu donderdag was ik aan het kijken naar een operatie (onder lokale verdoving) waarbij er een vrouw gesteriliseerd werd. De ene chirurg werd opgeleid door de andere; dus er was geen verpleegkundige die assisteerde. Plots moest die ene chirurg dringend weg… en omdat het alleen ik was die nog in de operatiezaal stond, moest/mocht ik assisteren!!! Vlug steriele handschoenen aangetrokken en geholpen!! Haha echt leuk!!

’s Middags kwam ik terug op de dienst (wij hebben pauze van 13u-14u) en ging Dr. Paul (een Britse geneeskunde student) een cyste verwijderen bij een jongen. Hij vroeg of ik wou assisteren!! Natuurlijk wilde ik dat!! Niet dat ik zoveel moest doen.. maar kom.. iedereen start met de simpele operaties hé! J

Zo dat was mijn eerste werkweekje!

De vrijdag hebben we ons de hele dag bezig gehouden met ons project! We zochten met ons drietjes de hele main store (grote opslagplaats) af en vonden zéér interessante dingen! Zoals een hartslag/zuurstofsaturatie meter, stethoscopen, bloeddrukmeter voor kind/baby, etc…

Zaterdag hebben we veel gewerkt voor school en Lien’s verjaardag gevierd!!! ’s Avonds was er nog een ander verjaardagsfeestje in ‘the german house’ waar we bread sticks hebben gegeten! Dat is deeg op een takje draaien en in het kampvuur houden!! Mmmmm lekker!!

Vandaag was echt leuk! We gingen deze morgen te voet naar de oorsprong van de dam.. een heerlijke wandeling waarna we de rivier beklommen tot aan de bron! Een leuk klimpartijtje op de rotsen! Zie foto’s op de blog van Celia!!

Morgen de start van nog een weekje theatre!! Tot binnenkort!

Xx groetjes!

Live vanuit Uganda!!! Enkele pics.. :)

Whihoeee onze 1ste Afrikaanse rokjes!!! Smaakt naar meer!!
Bram, Sari's slaafje.. en Celia's afrika vriend :)
Getrokken door Celia in de 'neonatal wing'.
Jaja eerste Afrikaanse regenbui meegemaakt...
Op weg naar de Chapel.. onze vaste afspraak om 8u!
Hihi
stofjes kiezen! Heel het kotje vanbinnen hangt echt VOL met leuke stofjes!!

foto's zeggen meer als woorden.... bij deze enkele foto's! :)

Even wat uitleg bij de verschillende foto's! :)

op de luchthaven... Celia helemaal in hogere sferen met lief briefje van haar liefje! :p

Een mooie Afrikaans zonsondergang vanuit de grote ijzeren vogel!

De dromedarisssss!!! Jaaaaa! :) Hahaha! :)

In ons pakje, klaar voor de rondleiding in het ziekenhuis... :) Die pakjes zijn dusss NIET aangepast aan de hitte hierrr! 

Ons teampie nog onderweg... jah sorry, ik krijg de foto's maar niet in juiste volgorde... maar dat is dus de harde kern!! hahaha! :)

De foto's daaronder zijn typische beelden die we tegenkomen onderweg... Kindjes die ons willen aanraken, die muzungu roepen en ons achterna blijven lopen tot ons huisjen... 

Mooi viewken moet er ook tussen zitten... :)

De 3 laatste foto's zijn van tijdens de ontmoeting met de koning. eerst heb je een schooltje die later iets zou zingen voor de koning... nu waren ze helemaal opgewonden over het feit dat ze hun koning zouden zien en omdat ze ook wat muzungu's zagen! :) We waren een attractie op zich! :)

Je ziet ook een foto van 2 militairen hand in hand! Het is echt gewoon zo grappig, maar mannen lopen hier hand in hand, daar hoeven we niet raar van op te kijken of denken dat het homo's zijn... het is gewoon een teken van vriendschap! Leuk toch!! :)

De foto daaronder is eentje van het lokale leger... ook de scouts genoemd! :) Ze zijn een driloefening aan het oefenen voor als straks de koning arriveerd.... :) 

Je ziet ook een foto van een kerel die een groepje publiek aan het entertainnen is... grappig, want als de mensen het leuk vinden komen ze van hun plaats af en geven ze die persoon een centje... Echt grappig!

j

Eerste blogberichtje... eindelijk..

Joehoee!
Ja ja nu is het mijn beurt om iets te posten! Het internetbakkie wordt hier over 12 studenten verdeeld, dus dat is even wachten geblazen.. (en zeker als er dan zo’n woempie dokterstudent het bakje op zijn afgesloten kamer laat liggen terwijl hij is gaan werken.. tsss :p) Maar dat zijn we ondertussen al gewoon hoor, het wachten . Hier alles op z’n Afrikaans.. heerlijk ‘chill’. Alleen wachten op eten vind ik verschrikkelijk, haha! (Dat zal je wel niet ongewoon vinden zeker?!)
Ok kort over de voorbije dagen… Nu al dag 5 erop zitten, het is alsof we al voor 2 weken hebben meegemaakt. Zondag afscheid genomen van een heleboel mensen. Het was echt leuk! Dankjewel iedereen!
Dinsdag dan vertrokken voor de 8u durende vlucht, eerste stop Kigali (Rwanda) en dan verder vliegen naar Entebbe (Uganda). Het ging echt snel.. we konden van plaats verwisselen op het vliegtuig zodat we allemaal ongeveer bij elkaar zaten. We hebben zo’n 6367 km gevlogen!
Aangekomen rond middernacht plaatselijke tijd (2 uur tijdsverschil met België!) en direct kennisgemaakt met het Afrikaanse wegen. In banana village hebben we dan overnacht, een zeer sobere maar prima verzorgde kamer. ’s Morgens ons eerste ontbijt; ja ja je raadt het al.. wachten op ons eten 
Daarna vertrek richting Fort Portal met eerste stop in Kampala. Daar de nodige inkopen gedaan; o.a. peacefull sleep (tegen malaria muggen), sim-kaart en water. Kampala gaf een zeer drukke indruk. Enorm veel auto’s (zelfs een baan met twee rijvakken in elke richting!) Wat ook opvalt is de reclame!! Bijna geen reclameborden maar alle gevels zijn beschilderd! Heel grappig! Ook enorm veel blije gezichten, vooral de kinderen die heel hard zwaaien als we voorbij komen.
De tocht was lang en tussen het genieten van de prachtige, enorm groene natuur door, ben ik ook in slaap gevallen… De nacht viel (19u30) en we kwamen aan in Yes hostel in Fort Portal. Wij aan het omvallen van de honger, gingen met de hele groep (5 vroedkundigen, 3 pediatrische VPK en 1 ziekenhuis VPK + onze leerkracht en chauffeur) pizza gaan eten!! Jaja er heeft zich een blanke Italiaan zich gevestigd en maakt nu pizza’s! Heerlijk! We hebben ook Emma ontmoet; een studente postgraduaat noord-zuid die voor 5 maand stage loopt in het Botanical Garden.
’s Morgens (donderdag 11/02) vertrek richting Kagando met tussenstop in Kasese. Eerst en vooral naar Virika gereden om daar de eerste twee vroedkundigen te droppen! Een zeer nette accommodatie alvast. (de link naar hun blog vind je ook op deze blog)
Dan op weg naar Kasese. Onderweg (al stuk na de middag) als middagmaal een decadent fruitsalade gegeten in een hotel (koloniale stijl, sjiek dus). Dan naar het Kilembe Mines Hospital om de volgende twee vroedkundigen af te zetten (i.v.m. hun blog, idem). Dit ziekenhuis had ook een zeer mooie guesthouse waar ze in gingen verblijven; maar nu hoorden we net dat het ziekenhuis nog veel minder middelen heeft dan wij hier… Effe slikken voor hen. Nu, onze leerkracht bleef ook in Kasese (ofja Kilembe) en wij reden door naar Kagando.
In de late namiddag kwamen we daar aan. Direct enorm overweldigend. We hebben 7 studenten ontmoet die daar ook logeren in ‘the Clay House’. Vooral Duitse en Engelse geneeskunde studenten en onze twee Belgische leerkrachten (student). We hoorden onmiddellijk heel veel verhalen. We installeerden ons in de kamers (Celia en ik samen; Lien en Sari samen). Dit was even moeilijk; ik had echt een ‘this is it’ gevoel. Hier zal ik dus drie maandjes logeren.
Dan kwam het avondmaal; lekker Afrikaans eten! Gebakken bananen met chapatti (niet-zoete pannenkoeken) En voor alle duidelijkheid; hier nog geen MANIOK gegeten!!!! 
Vrijdagmorgen om 8u naar de chapel voor een halfuurtje… op het einde werden er ‘announcments’ gedaan.. wij moesten dus naar voor komen en vertellen wie we zijn.
Daarna ontvangen door de Reverend en wat uitleg gekregen. Daarna een toer door heel het ziekenhuis door het hoofd van het verpleegkundig departement. Het was in één woord; overweldigend! We liepen door alle wards (= afdelingen); elke afdeling is een apart gebouw. Pff het was moeilijk vond ik; zien welke middelen ze hebben.. met hoeveel ze daar liggen… Brr.. het was serieus bekomen daarna. We moesten van die hoofdverpleegkundige ook ons wit VPK kostuumpje aantrekken.. dus snel kwam ik al niet goed van de warmte… Na serieus bekomen achteraf, ging het ’s avonds al wat beter. We stelden een nieuwe stageplanning op; de neonatologie is blijkbaar al meer dan een maand in gebruik!!!!
Nu vandaag hebben we samen met Dhr. Monbaliu nogmaals met Reverend Benson gesproken; dit keer concreter onze planning uitgewerkt. Hij gaf ook enkele veranderingen door; zoals het bestaan van een ‘psychosocial program’ voor HIV-AIDS kinderen. Of het palliatieve programma… Erg interessant allemaal. Daarna zijn mijn clayhouse-genootjes de koning van dit koninkrijk gaan bekijken (een enorm spektakel…) terwijl ik in het Clayhouse (onze logeerplaats dus) bleef. Ik deed wat werk voor de stage en ons project.
Nu ben ik net terug van ‘shopping’; we kochten zeer mooie stofjes om er binnenkort rokjes en kleedjes van te laten maken. Even voor de vergelijking.. 1 stuk stof (=voor 1 rok) kost hier 6000 chilling; dat is iets meer dan 2 euro!!
Ziezoo straks heerlijk Afrikaans eten binnenspelen!!! Vele groetjes vanuit Kagando!

Ps: ik zet er momenteel geen foto’s bij.. ik heb eindelijk het internetbakkie gekregen dus foto’s volgen later.

celia in Uganda!

Ahum... ik heb al enkele foto's en een blogbericht op mijn blog gezet.... (http://celiabiesbrouck.blogspot.com) dus hou ik het nu even kort.... Het gaat goed met mij! :)

Dikke knuffel en een warme groet!
En oja... moest je mij willen bereiken, het kan op het volgende nummer.... 00256787021589!!

Eerste dagen in Afrika

Hallo iedereen,
Ik ben goed en wel aangekomen in Kagando-Uganda.
Dinsdag 9maart was het eindelijk zover. Na maanden van voorbereiden,… was het moment om te vertrekken eindelijk aangebroken.
Na onze leuke, maar vermoeiende trip kwamen we eindelijk in Kagando, waar Karen, Celia en ik dus de komende 3 maand zullen verblijven. Onze eerste nacht in Afrika brachten we door in the ‘banana village’ in Entebbe. De volgende morgen vertrokken we richting Kampala, waar we de eerste inkopen deden en wat geld wisselden. Ik heb nu ook een Afrikaans gsm-nummer, dus ik maak momenteel geen gebruik meer van mijn gewoon nummer. Nummer : +2560787021542
Daarna zetten we de rit verder naar Fort Portal. Tegen dat we daar aankwamen, was het al donker. We overnachtten allemaal in de YES hostel. De volgende morgen hebben we de eerste 2 vroedvrouwen afgezet. Tegen de middag konden we met de rest dan doorrijden naar Kasese, waar het snikheet was, om de volgende 2 vroedvrouwen af te zetten. Onze begeleider bleef daar dan ook overnachten, maar ondertussen reed de chauffeur ons al verder naar Kagando. We waren zeer tevreden om eindelijk ter plaatse te zijn. We installeerden ons in ons kamertje. Het duurde wel een eindje vooraleer alles uitgepakt was en een plaatsje kreeg. Ik deel samen met Lien (vroedvrouw) een kamer.
We kregen ook al een rondleiding in het ziekenhuis. Het was allemaal wat overweldigend. Ik kan me nog niet echt voorstellen hoe alles in zijn werk zal gaan. Ik start, samen met Lien (vroedvrouw), op de maternity & labour ward. Dat zie ik echt zitten.
Wat ons eindwerk betreft, daar zal nog heel wat aan moeten veranderen. De handhygiëne is er nog erger aan toe dan ik verwacht had, dus daar zullen we al zeer veel werk mee hebben. Dan rond de neonatologie was er blijkbaar een groot misverstand, want die is blijkbaar al in gebruik. Daar zullen we dus nog veel aan moeten veranderen en aan werken.
De natuur is echt adembenemend mooi. De eerste indrukken van Afrika zijn supergoed.
Maar alles valt echt supergoed mee!!
Veel liefs en tot wat later,
Sari

Nieuw nummer!

mijn nieuw gsm nummer voor de komende 3 maandjes. Gelieve mijn ander nummer niet meer te gebruiken.

+256 787 021 550

Karen

Aangekomen in Uganda!

Hey!

Daarnet rond 20h45 (22h45 lokale tijd) zijn Celia, Karen en Sari goed en wel aangekomen op hun bestemming!

to be continued.

Niels

Edit: Naar verluid is het er 25 graden en zijn de muggen talrijk aanwezig ^^.

Een artikeltje in de weekbode...

deze week stond Celia in het nieuwsblad....

Het artikel dat in de streekkrant stond paar maand terug....

Aftelleeeeeuh geblazzeeeennn

Nog wel geteld 3 keer slapen en we vertrekkennn.... ZOOoootttt!! Wij zijn alvast met z'n 3en heel hard aan het aftellen geslaan... maarrreuuh, ja... er is een tijd van vertrekken en van afscheid nemen... en die tijd is nu aangekomen... Niet zooo gemakkelijk natuurlijk... Maar 3 maand... het zal voorbij vliegen!! :) Voor we het weten staan we terug in zaventem... maar daartussen... daar licht een avontuur te wachten op ons, die we met beide handen gaan aangrijpen!

Eerst en vooral even zeggen hoe we de blogspot gaan aanvullen. De voorbije keren was het telkens 1 iemand die in naam van ons 3 sprak. In Uganda zelf gaan we telkens zelf ons eigen verhaal neerpennen en dat gaan we dan posten. Je hebt dan zelf kiezen wiens verhaal je wil volgen!

Owkee... de voorbije weken waren, om het in 3 woorden uit te drukken, druk druk druk! We hadden eerst en vooral onze examens, waar we toch wel gerust in zijn en dan nog eens 3 weken stage. Dus ons project ging niet echt meer vooruit... We bleven contact houden met elkaar, maar door onze werkuren die niet overeen kwamen zat er niet echt een samenkomen in.
Deze week dan maar een inhaalspurtje gedaan... :) Woensdag hebben we een hele dag samengezeten, een stuk tesamen met onze leerkracht. Alles op een rijtje gezet en actie ondernomen.

Het is allemaal best wel moeilijk, zo een project verwezenlijken in een land waar de cultuur en de mogelijkheden ons onbekend zijn. Maar niet getreurd, we hebben een planning opgemaakt van hoe en wanneer we daar les zouden geven. We hebben een kleine syllabus opgemaakt rond handhygiëne. De posters zijn ook allemaal gemaakt rond dit onderwerp.
Eigenlijk willen we daar de trend starten om handhygiëne frequent en juist te gebruiken. Daarom hebben we een kleine voorraad alcoholgel aangekocht om mee te nemen. We weten zelf dat dit niet efficiënt is als we geen verdere opvolging voorzien. Daarom proberen we nu contact te leggen met een Ugandees bedrijf die ook handontsmetting gebruikt om zo te weten te komen of er in Uganda zo'n gel geproduceerd wordt. Als dit het geval is zullen we in samenwerking met school om de zoveel maand de alcoholgel in het ziekenhuis aan vullen via dit bedrijf. Want wij kunnen geen eeuwige voorraad meenemen hé...

Nu zijn we nog druk in de weer om een syllabus rond de 4 hypo's uit te werken. Met de vele engelstalige bronnen en de hulp van onze leerkracht gaan we dit in elkaar steken.
We zullen voor deze onderwerpen ook posters ontwerpen, maar dit zal gebeuren in Uganda zelf. Als de posters af zijn, gaan we ze doormailen naar school. Die gaan er dan voor zorgen dat ze afgedrukt worden en dan worden die meegegeven met een docente vroedkunde die achterkomt. Het is een heel geregel...

Qua sponsoring wachten we nog af wat het UZ Gent ons misschien zal kunnen bieden. We zouden eventueel wat materiaal krijgen, maar zij wachten nog op het nieuwe materiaal. Deze komen deze maand binnen en we hopen dat we het gekregen materiaal eventueel via de docent vroedkunde kunnen overbrengen naar Uganda.
Voor de rest hebben we een grote financiële sponsoring gekregen van school uit. In overleg met het ziekenhuis in Kagando en onze docente pediatrie zullen we beslissen welk materiaal we eventueel zullen aankopen.

Dit over ons project...

Persoonlijk.... de spanning loopt op! Er moet nog zoveel verwezenlijkt worden, de valiezen moeten gemaakt worden, de laatste aankopen, afscheid nemen, ons project,... Een hele boterham!!! Stressbestendig als we zijn geven we geen kik! (ahum ahum ahum...) :p
We verlangen alle 3 om op die vlieger te zitten.... dat al die drukte achter ons ligt en we in het nieuwe gesmeten worden....

We hebben elk ons stagetraject gekregen. We starten elk op een verschillende dienst. Sari begint met een week materniteit en verloskwartier, Karen gaat van start in het operatiekwartier en Celia begint op pediatrie. We lopen elk 5 verschillende stages. We lossen elkaar wat af en overlappen elkaar een week zodat we gemakkelijk kunnen inwerken op de afdeling.
We gaan ook nog stage lopen op surgery ward, waar de chirurgische patiënten zullen liggen en als we geluk hebben kunnen we een week mee op outreach. Dit houdt in dat we mee gaan met de dokter naar dorpjes om vaccinaties toe te dienen en op controle te gaan. We zijn voorbereidt dat dit best wel intensief kan zijn, want het zijn dorpjes in de bergen en die zijn heel vaak niet te bereiken met de auto, dus dat worden wandelingen van 3- 4 uur... jah... we gaan afzienn! Dit traject kan nog een andere wending nemen, maar we zijn toch al blij dat we enig idee hebben wat ons te wachten staat...

We zijn echt benieuwd waar we terecht zullen komen.... we houden jullie zoveel mogelijk op de hoogte met onze ervaringen en wilde verhalen....

Een lieve groet van ons allen!