Oops I did it again :)

Met enige schaamte kondig ik dit 7^de blogbericht aan…. waarschijnlijk het voorlaatste blogberichtje dat ik zal posten! Nog kleine twee weekjes werken en ik ben terug in België!

Laat ik even wat vertellen over de gewone dinges des ugandees leven. Elke morgen staan Celia en ik rond 7u35 op. (wanneer alle andere studenten dus al volop aan het ontbijten zijn). Aankleden (altijd dat wit stagepakkie… ben ik beu gezien!) en da ook gaan ontbijten. Ontbijt (voor mij) bestaat uit wit brood, getoast (anders echt niet te eten!) met een goeie laag ‘blueband’ erop (dat is boter).

Daarna is het tanden poetsen en reppen naar de chapel die om 8u begint! Nu we zijn meestal wel ietske te laat… maar dat geeft hier niet! Er komen nog heel veel mensen na ons binnen! Het chapel-moment bestaat eerst uit een vreselijk gezang (echt Afrikaanse (kerk) muziek is allesbehalve!) gevolgd door een donderpreek (meestal geïnspireerd op ‘first corientiers chapter….’). Gedurende dit 30 minuten durend moment heb ik tijd voor vanalles: heb mijn Bijbelkennis wat bijgeschaafd (weet eindelijk weer welke hoofdstukken er zijn… hum hum), tukkie doen behoord ook tot de bezigheden, en –in stilte- lachen met de ugandese voorzanger. Of weer eens vol ongeloof en afkeer naar de preken tegen homoseksuelen etc. luisteren. Maar bon… Daarna is het meestal 8u30 – 9u, hoog tijd om naar de afdeling te trekken!

Deze week is dit dus weer pediatrie. Ik heb mijn stageplanning wat omgegooid. Omdat er vorige week een Engelse plastisch chirurg aanwezig was voor 3 dagen! Zijn komst werd op de radio omgeroepen waardoor er zo’n 40 patiënten toekwamen (vorige week maandag). Vooral kinderen met een hazenlipje of brandwonden en volwassenen met gezwellen (hier ga ik niet op in.. heb foto’s voor de liefhebbers). Dus ik besloot om na 2 dagen pediatrie over te schakelen naar operatiekwartier slash afdeling chirurgie. Ik volgde o.a. een meisje met een tumor op haar arm voor mijn opdracht volgpatiënt.

Daarna vertrokken we vrijdag op verlengd relax weekend naar Lake Bunyonyi. Dit ligt zeer zuidelijk in Uganda, dicht bij de Rwandese grens. (maar geen nood, nog een hele reeks bergen ertussen!) We logeerden op een klein eilandje. We hebben er zelf naar toe moeten roeien, zalig! Het weekend bestond uit heerlijk eten, zwemmen in het meer, beetje zonnen, filmpje kijken,…. Kortom heerlijk niets doen! We keerden zondag terug om terug op stage te beginnen!

Ik deed gisteren nog een dagje chirurgie… heb wondzorg kunnen doen! Om vandaag een dagje OPD te doen (out patient department) is een soort van polykliniek waar de opnames worden gedaan! Daarna vertrokken we deze namiddag op outreach. Dit is met een team dat er naar een health centre wordt gereden. (een dokter, paar verpleegkundigen, Celia en mezelf) Deze outreach stond in teken van HIV/AIDS. Iedereen die dus in de omgeving woont komt dan af om een nieuwe voorraad medicatie te ontvangen.

Ohja even over de foto’s die je hieronder vindt. Dit is vooral van het dagje dat Celia en ik naar Kasese zijn gegaan om mijn internationaal paspoort op te halen. En daarna staan er leuke foto’s van het zalige weekendje dat Celia en ik in Kingfisher Lodge hebben doorgebracht (twee weekends geleden!).

Nu is het deze week volop opdrachten afwerken en project evalueren!

Hihi tot de volgende! Ohja wij zijn op woensdag 9 juni thuis!

Groetjes x!

Foto-update mei

Op de boda-boda in Kasese (om mijn paspoort).
Jippieeeh mijn nieuw internationaal paspoort gearriveerd :)
hmmh Kingfisher Lodge! Wat een weekend!
Onze kamer :)
Hmmh een heerlijke pannekoek met vers fruit!
Jummieh avondeten.. Curry fish met verse groentjes en chapatti :)
Lemon juice
Warm water!! Zo leuk!!
Heerlijk vakantiegevoel :)
Dé mooiste regenboog ooit!

Over precies 1 maand terug in België!

Hum hum met enige schaamte kondig ik mijn zesde blogberichtje aan… Momenteel al twee weken verder, nog 4 weken werken te gaan! Over precies een maand ben ik al thuis!

Het avondje schots dansen op 23 april was zeer leuk! Heel wat muzungu’s (blanken) waren er en staken hun beste beentje voor. Heel veel Afrikanen daarentegen vonden het leuk om op de bankjes te zitten en… te kijken. Haha! Met Celia als danspartner heb ik heel veel plezier gemaakt. Lang geleden dat we nog eens gedanst hadden…

De zondag daarop kreeg ik ’s morgens ander nieuws te horen. Mijn oma Jeannine is op zaterdag 24 april overleden. Dat waren wel moeilijke momenten vooral om zo ver van huis te zijn, geen knuffel te kunnen geven of aanwezig kunnen zijn op de begrafenis…. Heel erg bedankt voor de mailtjes en telefoontjes vol steun.

Toen begon ik aan mijn laatste week neonatologie, dit keer een volle week… samen met Celia! Het begon zeer rustig, heel veel kinderen mochten naar huis. De neonatologie liep als het ware leeg. Donderdag was het hoogtepunt van de week! We introduceerde onze nieuwe dossiers en hadden controle over de hele afdeling. Toen kwam de laatste dag van mijn stage op neonatologie, onmiddellijk ook het dieptepunt van mijn stage te noemen. Al tijdens de doktersronde in de (vroege) ochtend was het patiëntje in de incubator (couveuse) ‘raar’ beginnen doen. De dokter definieerde dit als convulsies (stuipen/epilepsie) maar ze vond geen oorzaak. Vanaf toen ging het bergaf met het kindje en haalden we het uit de incubator om op werkhoogte te kunnen verzorgen. Nu om een héél lang verhaal kort te maken: Celia en ik hebben afwisselend van 8u30 tot 15u continu bij het patiëntje gebleven om te reanimeren.. Het stierf om 15 uur. Volledig versleten en verhongerd dropen Celia en ik af naar ons huisje… Wat een laatste dag op neonatologie! Eentje om vlug te vergeten.

Nu.. toen was het weekend! We hadden geen uitstappen gepland maar beslisten wel om iets “leuks” te doen op zondag. We stonden namelijk om 5u30 ’s morgens op om de heuvel op te wandelen en van een prachtige zonsopgang te genieten! Het was wel zeer bewolkt, maar zorgde voor zeer mooie effecten!

Dan was het tijd voor mijn eerste week werken op pediatrie! Een zéér grote afdeling (1 ruimte) waar er in het begin van de week 70 kinderen lagen en tegen het eind van de week 127 kinderen. Momenteel is het hier regenseizoen… dus malaria ten top! En net zoals mijn neonatologie vreselijk eindigde.. begon mijn stage pediatrie ook niet al te leuk. Ik ging mee met de Dr. Kirsty op doktersronde op high high care. (de afdeling bestaat uit afdeling low care, medium care, high care en high high care) De dokter had het eerste patiëntje nog niet volledig onderzocht, toen ze werd weggeroepen voor een ander patiëntje. Het was een meisje die de dag ervoor was opgenomen met ernstige malaria en anemie (bloedarmoede). Plots was ze enorm fel achteruit gegaan. En zijn de arts en ikzelf beginnen te reanimeren. Een halfuur later bleek onze poging vruchteloos en stierf het patiëntje.

Nu dit weekend weer iets compleet verschillend op het menu: een Afrikaanse trouw! Wij, de Belgische meisjes, waren uitgenodigd op de trouw van de hoofdverpleegkundige Justus van neonatologie. We kwamen daar aan rond 13 uur. (het begon om 12 uur stond er op de uitnodiging). Héél veel mensen te bespeuren… maar geen bruidskoppel. We hebben echt uren gewacht! Lien en Sari ondertussen al vertrokken, we hadden nog niet gegeten. Rond 16u30 gaven we er de brui aan en gingen we richting de straat. Daar hoorden dat ze echt wel op komst zijn.. al onderweg eigenlijk. Dus besloten we om te wachten. Uiteindelijk hebben we daar nog zo’n 45 minuten gewacht en toen waren ze daar eindelijk!! Een lange stoet auto’s en bodaboda’s (motor). Het bruidspaar zag er geweldig uit. Helemaal opgekleed, hoge hakken, de gekste kapsels,… kortom fantastisch om te zien! Foto’s binnenkort op de blog hier (maar nu al te bekijken op celiabiesbrouck.blogspot.com!)

Ziezo een korte compilatie van de voorbije twee weken. Dus nu nog twee weken pediatrie, één week chirurgie en 1 week OPD/OT (consultaties en opname) voor ik naar huis kom!

Groetjes!