Mijn verontschuldigingen beste lezers, te lang geleden dat ik nog iets heb gepost!! Dusss… een vijfde blogberichtjee!!!
Oké ik zal dit chronologisch aanpakken!
Dus ik sprak over een uitstapje dat we zouden doen. Dat was op zondag 11 april! We reden met zijn elven in 1 auto naar Kalinzu forest. We deden daar een fantastische wandeling in het woud (echt een tropisch gevoel). Prachtige vlinders gezien én apen!! Heerlijke wandeling. Niet erg vermoeiend hoor. Daarna reden we naar de Kingfisher lodge om een heerlijke maaltijd te nuttigen en een zwemmeken te placeren. Heerlijk de toerist uithangen.
Dan vervolgens startte mijn tweede week op de neonatologie. En wat een week! Ik sprak over mijn eerste week neonatologie die zo druk was. Ewel, week 2 was duizend keer erger! Celia en Lien werkten allebei op materniteit/verloskwartier en heel veel kinderen die werden geboren hadden serieuze problemen en moesten dan worden overgebracht naar de neonatologie! Ik had dus veel werk! Bijvoorbeeld op dinsdag brachten Lien en Celia een pasgeborene die ze al een uur lang hadden gereanimeerd (met succes dus). Het kindje werd stabiel overgebracht naar mijn afdeling. Na aankomst had het uiteraard nood aan zuurstof. De dokter kwam om een diepe aspiratie uit te voeren (met andere woorden de slijmpjes uit de luchtpijp te halen) toen ze dit deed, zag ik dat ze nogal onvoorbereid te werk was gegaan. Ik snelde ter hulp met handschoenen, monitor (hartslag/zuurstof in het bloed te meten), bediende de aspiratiepomp (wat die is met de voet te bedienen, niet met elektriciteit),… kortom Karen in actie! Plots deed het kindje niets meer. Geen ademhaling. We startten met beademen (met de ambu, is zo’n ballon met masker), ik nam verschillende keren over van de arts. (geen verpleegkundige te bespeuren op de dienst) De saturatiewaarden (met andere woorden de hoeveelheid zuurstof in het bloed; uitgedrukt in percentage) was zeer laag en we hadden onvoldoende middelen om het kind er boven op te helpen. Op een bepaald moment (na zo’n anderhalf uur) gaf de arts het op en ging de ouders verwittigen (het ging trouwens ook niet goed met de moeder). Ik bleef dus alleen achter met het kind en op dat moment kwam Sari; want het was lunchtijd. Nu dit deden we uiteraard niet maar bleven bij het kind en zorgden dat het comfortabel en warm kon sterven. Wel een moeilijk moment eigenlijk.. In België hebben ze genoeg middelen om het kind er boven op te helpen, hier stonden we echt machteloos toe te kijken. Het baby’tje heeft niet geleden. Na een half uur is de pasgeborene gestorven en hebben we heb ingebundeld.
Zo heb je een kleine kijk op hoe deze week was verlopen… hectisch dus. Oja, donderdag gaf Celia haar eerste les hypothermie en vrijdag was ik aan de beurt met hypoglycemie. De opkomst was echt goed en ik was zeer tevreden van mijn les!
Maar dan! Weekend! Zaterdag werken voor ons project en school. En zondag een uitstapje naar Fort Portal!!! Dit is een behoorlijk grote stad op ongeveer 2,5 uur rijden van Kagando. We aten heerlijke pizza in een Italiaans restaurantje (gerund door een Italiaan!) en deden daarna wat inkopen. We kochten enerzijds lekker eten en anderzijds wat Afrikaanse souvenirs! Nu wat was de reden om naar Fort Portal te gaan.. hum hum… ik ben dus een paar weken geleden mijn internationaal paspoort verloren/gestolen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben het dus kwijt. De reden dat ik dus naar Fort Portal ben gegaan is omdat ik dan de volgende dag met de docente zou kunnen meereizen naar Kampala om naar de Belgische ambassade te gaan (om een nieuw paspoort aan te vragen dus!)
M.a.w. zondagnamiddag vertrokken Lien, Sari en Celia weer richting Kagando en ging ik naar de docente (die dan in het ziekenhuis was bij de andere studenten). We namen een boda boda (dat is een motor!) naar het centrum. Mijn eerste motorervaring in Uganda!!! En het was leuk!! Voor 1500 chilling (0.5 euro) bracht hij ons naar het centrum. Ik sliep bij twee Belgische studenten (Emma en Sara) niet ver van het centrum en at ’s avonds héérlijke vegetarische spaghetti met kaas!! Mmmm! Daarna keek ik zelfs wat televisie!!! Wat een luxe! En dat allemaal gratis waarvoor mijn grootste dank!
’s Morgens kwam de docente mij oppikken en vertrokken we richting Kampala. Een rit van zo’n vijf uur, maar het was heerlij! Ik had de volledige auto voor mij alleen (want de docente zat naast de chauffeur) en kon zo languit genieten van het landschap met wat muziek in mijn oren. We kwamen rond 13u30 aan in Kampala en gingen direct naar de ambassade, daar werden we zeer hartelijk ontvangen (in het Nederlands) en alles werd onmiddellijk geregeld. Oef! We aten samen in een klein restaurantje met Ugandees eten en ik koos voor vis met chapatti! Heerlijke vis; geen kleine brokjes (wat we in Kagando krijgen) maar een mooi stuk vis met een korstje. Jummieh! Daarna reden we nog naar een bank om geld te wisselen en reden we daarna door naar Entebbe waar we sliepen in Banana Village. Ik had een zeer grote kamer met een dubbelbed! En en en het belangrijkste; ik kon een WARME douche nemen!!! ZAAAALIG!! We aten ’s avonds in Banana village (kip met frietjes) en gingen vroeg slapen. (hmmh eigenlijk heb ik een filmpje gekeken op mijn mp3 speler)
De volgend ochtend om 8u30 ontbijt (met een roereitje) en om 9 uur vertrek naar Kampala. Daar nam ik dan de bus (zoals een touringcar bij ons) naar Kasese. Wat een avontuur! Het is zeer druk op het busstation; want daar vertrekken alle busmaatschappijen naar alle mogelijke bestemmingen! (ik zal nog een foto posten op deze blog!) De rit duurde van 11u ’s morgens en ik was net voor donker thuis (rond 18u30). Het waren leuke dagjes! (en de docente is in Brussel geraakt)
Daarna was het dus week 3 op neonatologie! Een kort en rustig weekje eigenlijk! Nu is het vrijdag en gaan we allemaal gaan dansen in chapel!! Whiehoeee!!
Dikke knuffel en vooral vele zonnige groetjes vanuit Uganda!! xxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten